1970’lerin soluk hülyasıyla çekilmiş The Ice Tower, yetimhaneden kopup ışıklı şehre sığınan 15 yaşındaki Jeanne’in büyüme sancılarını, Andersen’in Kar Kraliçesi’nin buz kesen parıltısıyla aynalar. Bir film setinin kırılgan karton dünyasında, sabahı kar makineleri ve projektörler getirirken Jeanne, sette hükümdar gibi dolaşan yıldız Cristina’nın soğuk ihtişamına kapılır. Kar, duman ve selüloit kokusu arasında kurulan himaye, bir masal vaadi kadar cazip, bir gölge kadar da tehditkârdır. Kamera ile gerçek arasındaki çizgi inceldikçe Jeanne, özgürlük arzusu ile korunma ihtiyacı arasında savrulur. Yönetmen, güç ve arzu, hayranlık ve istismar dengesini incelikle tartarken, camdan bir kule gibi yükselen set en çok içeridekileri üşütür; Jeanne’in bakışı bizi büyü ile hakikatin keskin sınırına taşır.