Sangre del Toro, Guillermo del Toro’nun iç dünyasına açılan karanlık ama büyülü bir geçit. Yönetmen, gölgelerin arasında kalmış çocukluk anılarını, Meksika folklorunun ritüellerini ve sinemasını biçimlendiren canavarları bir labirentin katlarına serpiştiriyor. Her dönemeçte, masalın sıcaklığı ile kabusun soğuk nefesi yan yana akıyor; kırılganlık, merak ve suçluluk, kanın akışını belirleyen görünmez ırmaklar gibi hikâyeyi besliyor. Kamera, paslı kilitlerin gölgesinde, soluk kırmızılı duvarlardan, cam kavanozlardaki böceklere ve katedral kemerlerinin sessizliğine doğru usulca kayıyor. Del Toro, korkunun yalnızca ürkütmek değil, korumak ve anlamak için de var olduğunu fısıldarken; göz, el ve kalp motifleri, kişisel mitolojisinin mühürleri olarak parlıyor. Müziğin nabzı, anlatının damarlarına işliyor. Sonunda ulaşılan kapı, bir cevaptan çok, yeni soruların yankılandığı bir odaya açılıyor.