Meiyazhagan, yıllar önce yuvasını yitirmiş Arulmozhi Varman’ı, kuzeninin düğünü vesilesiyle yeniden Thanjavur’un sıcak, müzikle çınlayan sokaklarına getiriyor. Kutlamaların telaşı içinde karşısına çıkan, herkesin sevdiği ama Arul’un hatırlayamadığı o neşeli adam; kahkahaların, yemeklerin ve ritüellerin arasından usul usul bir kapı aralıyor: belleğin ve aidiyetin kapısı. Film, geçmişin sisini dağıtan küçük jestlere, köyün dokusuna ve dostluğun şifasına yaslanıyor; melodramı abartmadan, mizahla sarmalıyor. Kamera pirinç tarlalarında dolaşırken, müzik kalbe kök salan bir ritim tutturuyor. Meiyazhagan, kaybolan parçaları sabırla yerine koyan, aileyi sadece kan bağıyla değil hatıralarla tanımlayan, insanı gülümsetirken içini ısıtan bir dönüş hikâyesi. Ve en çok da, hatırlamanın bazen yeniden sevmek olduğunu fısıldıyor.