Kosmos: Sınırın, kışın ve sessizliğin ortasına sığınan esrarengiz bir gezginin masalı. Ağlayarak şehre dalan bu hırsız, ilk anda bir mucizeye aracılık ederek insanların aklını ve inancını altüst eder. Ne yer ne uyur; çayla ısınır, avuç avuç şekerle ayakta durur. Ağaçların en ince dallarına kuş gibi konar, dilinden dökülen sözler ise bazen dua, bazen meydan okumadır. Kentin dar sokaklarında yayılan söylentiler, mucize ile musibet arasındaki çizgiyi bulanıklaştırır; yasa, din, merhamet ve gündelik çıkarlar birbiriyle çarpışır. Kosmos’un açık seçik aradığı tek şey “aşk”tır; onun gelişi, kasabanın hafızasında yankılanan bir doğa ezgisi gibi hem baştan çıkarıcı hem tedirgin edicidir. Reha Erdem, kar ve rüzgârın hışırtısıyla ördüğü şiirsel atmosferde insanla doğa, mucizeyle şüphe arasında titreşen bir efsane anlatır. Mizahı, tuhaflığı ve metafizik sorgulamasıyla alışıldık kahraman anlatılarını ters yüz eder.