Homesick: Charlotte 27’sinde, yıllardır eksikliğini duyduğu aile sıcaklığını ilk kez kardeşi Henrik’te bulabileceğini sanır. Bu geç buluşma, ikisini de alıştıkları rollerin dışına, çocukluğu yaşanmamış yetişkinlerin belirsiz duygularına sürükler. Film, evin neresi olduğunu bilmeyen iki yabancının birbirinin aynasında hem teselli hem tehlike aramasını incelikle izler. Anne Sewitsky’nin kamerası bedenlerin ve mekanların yakınlığını, sessizliklerin ağırlığını konuşkan kılar; müzik ve ışık, susmuş arzularla sevgi ihtiyacının giriftliğini sezdirmeye yarar. Homesick, “normal aile” mitini sabırla soyar; sınırların bulanıklaştığı anları sansasyona kaçmadan, insan kırılganlığını merkezde tutarak anlatır. Geriye, aile olmanın kanla değil cesaretle kurulduğuna dair sarsıcı bir soru kalır.