Coyotes, Hollywood Hills’in parıltısının hemen ardında modern konforun ince zarını yırtıyor: Bir ailenin, evlerine çöken orman yangınıyla vahşi bir çakal sürüsü arasında sıkıştığı bir gecede, şehir medeniyetinin ne kadar kırılgan olduğunu acımasız bir ritimle hatırlatıyor. Elektrikler kesilirken ve sirenler uzaklaşırken, doğanın kızıllığı duvarlara vuruyor; cam, ahşap ve çelik, içgüdünün karşısında kâğıt perdeye dönüşüyor. Evin mimarisi bir labirente, tepedeki manzara bir tuzağa evriliyor. Yönetmen, saldırının çıplak dehşeti kadar bekleyişin terini de görünür kılıyor; nefes, tıslama ve çatırtı sesleri bir metronom gibi zamanı ölçüyor. Aile içi dengeler sürü psikolojisiyle yankılanırken, her karar yeni bir yarık açıyor. Kuşatma büyüdükçe film, av ile avcı arasındaki çizgiyi titreyen alev gibi dalgalandırıyor.